مؤلف: محمدباقر کلاهی اهری
صدای سگی مرا مجروح میكند
مُردۀ پروانهای مرا میترساند
من نازکتر از آنم تا کسی مرا بیازارد
مجروحتر از آنم تا بادی بوزد
یا شوری اشکی مرا بکشد
یا که مرا بفریبد، سوسوی ستارهای
خطی سادهام
اسبی از غبار، نعلینی از ابر
لعلی بیش نیستم
یا استکان خون دلی.